Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2016

Ανήκω σε εμένα.

Είδα ένα όνειρο εχθές.
Και ξύπνησα πιο τρομαγμένη από άλλη φορά.
Αυτή την φορά δεν είδα ούτε το ίδιο πλοίο που πλημμυρίζει,
ούτε τον ίδιο σταθμό που χάνω το τραίνο,
ούτε το ίδιο δρομολόγιο κτελ που χάνω γιατί δεν έχω έτοιμη την βαλίτσα μου,
ούτε το σπασμένο χέρι.
Ναι, η αλήθεια είναι τα τελευταία βράδια βλέπω συνέχεια όνειρα.
Όνειρα που έχω ξαναδεί.
Ξέρω τα μέρη, ξέρω τι θα γίνει.

Μα χθες ήταν αλλιώς.
Χθες ξύπνησα ιδρωμένη, με ταχυκαρδία και ένα βάρος στο στήθος.
Γιατί είδα ότι έχασα άλλον έναν άνθρωπο μου.
Δεν τον έχασα με την έννοια ότι έφυγε για πάντα.
Απλά ότι έφευγε μακριά μου για πάντα.
Ξέρεις τι είναι αυτό;
Το έχεις νιώσει ποτέ;
Έχεις νιώσει ποτέ να χάνεις την γη κάτω από τα πόδια σου, γιατί ο κόσμος σου καταστρέφεται και δεν ξέρεις γιατί;

Και ναι, τώρα δεν μιλάω μόνο για όνειρα.
Μιλάω και για την πραγματικότητα.
Μιλάω για εκείνο το μαχαίρι που σου μπήγουν στα σωθικά, και εσύ απλά δεν μπορείς να αντιδράσεις.
Και μένεις μόνο να κοιτάς το αίμα στα ακροδάχτυλα σου.
Και όταν ο χρόνος περάσει αδιάφορα, να νιώθεις τον ίδιο πόνο στην ίδια πληγή, κάθε που αλλάζει ο καιρός.
Μόνο που τώρα ο πόνος είναι ακούσιος.
Δεν έχει αίμα.
Δεν έχει σημάδια.
Μόνο μια ουλή αχνοφαίνεται και αυτή θα την παρατηρήσεις μόνο αν στην δείξω.
Πόνεσα όμως.
Αλήθεια.
Όπως τότε.
Πόνεσα πολύ.
Σα να ακρωτηριάστηκε ακόμη μια φορά ένα κομμάτι μου.
Και τι τύχη!
Πάλι αυτή την φορά ήταν η καρδιά μου...

Προσπαθώ να εξηγώ τα όνειρα μου.
Μήπως και προλάβω κάποιο κακό πριν έρθει.
Αυτές τις μέρες όμως δεν γίνεται να τα εξηγήσω.
Είναι τόσο γρήγορες οι αλλαγές που νιώθω,
είναι τόσο δυνατές οι κραυγές του μέσα μου,
που μου είναι αδύνατον να εξηγήσω τι και γιατί.
Μου είναι δύσκολο.
Να κάνω το επόμενο βήμα παρακάτω δίχως να κάνω θυσίες.
Δίχως να αφήσω πίσω μου ανθρώπους και μέρη που αγαπάω.
Μα πρέπει να γίνει.
Πρέπει να το κάνω.
Γιατί έμαθα να νιώθω ολοκληρωμένη προσφέροντας ανιδιοτελή αγάπη και αλήθεια.
Και όταν αδυνατώ να τα προσφέρω αυτά, νιώθω μισή.
Μισός άνθρωπος, μισή οντότητα.

Πρέπει όμως να προχωρήσω.
Πρέπει.
Για εμένα αυτή την φορά.
Χωρίς συναισθηματισμούς για τα πτώματα που θα βρεθούν στα πόδια μου.
Χωρίς αναμνήσεις, χωρίς νοσταλγίες, χωρίς όνειρα.
Χωρίς τον παλιό μου εαυτό.

Πες το σε όλους!
Τον παλιό μου εαυτό τον έθαψα!
Κοντά στην θάλασσα, κάτω από τα αστέρια.
Τόσο ρομαντικός ήταν.
Και κράτησα ζωντανό εκείνον τον ανθρώπινο, τον λογικό.
Που σφίγγει τα δόντια να μην δακρύσει, να μην ξεστομίσει λόγια αγάπης, που δεν πιστεύει σε ρομαντικά παραμύθια.
Εκείνον κράτησα ζωντανό.
Έτσι έπρεπε να γίνει.
Έτσι έμελλε να γίνει.
Γιατί πρέπει να μάθω να αγαπάω εμένα πρώτα απ'όλους και απ'όλα.
Γιατί πρέπει να μάθω να νιώθω ολόκληρος άνθρωπος,
δίχως να δώσω κάτι από εμένα.
Για εμένα αυτή την φορά.
Μόνο για μένα.


Δίχως εμένα...

Τρίτη, 5 Ιανουαρίου 2016

Απολογισμός.

Και φέτος θέλησα να κάτσω να κάνω τον απολογισμό της χρονιάς που μόλις πέρασε
Έβαλα ένα ποτό με τρία παγάκια.
Έστριψα και άναψα τσιγάρο.


Έκανα ταξίδια.
Ναι.
Με σώμα και νου.
Έφαγα σφαλιάρες.
Ναι.
Από γνωστούς και φίλους.
Έκανα λάθη.
Ναι.
Γιατί δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τον εαυτό μου σε στιγμές αδυναμίας.
Αγάπησα.
Ναι.
Όπως εγώ ξέρω.
Αγαπήθηκα.
Ίσως.
Έβρισα.
Πολλές φορές.
Ονειροπόλησα.
Ακόμη περισσότερες.
Χάζεψα τα αστέρια.
Άπειρες φορές.
Χαμογέλασα.
Ακόμη περισσότερες.
Έκλαψα.
Λίγες. Αλλά καλές.
Συμβιβάστηκα.
Λίγο.
Επαναστάτησα.
Περισσότερο.
Ερωτεύτηκα.
Όλο τον κόσμο.
Μίσησα.
Κανέναν.

Αυτό λοιπόν κρατάω από την χρονιά που μόλις πέρασε.
Ότι δεν μίσησα κανέναν.
Ότι έγινε, έγινε.
Ίσως γιατί έτσι έπρεπε να γίνει.
Δεν κρατάω κακία σε κανέναν.
Δεν νιώθω άσχημα για κανέναν.

Είμαι αυτή που είμαι.
Και με τον ερχομό της νέας χρονιάς εύχομαι να καταφέρω να γίνω ακόμη καλύτερη.
Πρώτα απ'όλα για μένα.

Και αν δεν καταφέρω να φέρω εις πέρας εκείνα τα ταξίδια που έχω στα σκαριά,
μην ανησυχείς.
Θα έχω πάντα τα αστέρια!

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2016

Τελικά σου εύχομαι: "καλή ζωή".

Δεν μπορείς να αναγκάσεις κανέναν να σε αγαπάει.
Κανέναν να δεχτεί την αγάπη σου όπως εσύ την ορίζεις.
Μπορεί εσύ να αγαπάς υπερβολικά
και ο άλλος να νιώθει ότι πνίγεται.
Μπορεί να θεωρεί την αγάπη σου ψεύτικη, ακριβώς γιατί είναι τόσο αποπνικτική.
Έτσι αγαπάω εγώ όμως αγόρι μου.
Έτσι ακριβώς.
Υπερβολικά και αποπνικτικά!
Ξέρω.
Ξέρω, οι φίλοι μου θα πουν δεν σου άξιζε. Προχώρα.

Προχωράω.
Αυτό κάνω.

Τώρα απλά χαμογελάω όταν βλέπω κάτι από εσένα.
Με εκείνο το χαμόγελο το μισό.
Το αβέβαιο.
Το λίγο αδιάφορο, λίγο στενάχωρο, λίγο ειρωνικό.
Αυτο το λίγο απ'όλα.
Δεν πονάω πια όπως πριν.
Απλά να. Ξέρεις.
Όταν αλλάζει ο καιρός με πονάει αυτή του νταβατζή σου η μαχαιριά.
Για λίγο.
Και μετά μου περνάει και επιστρέφω ξανά στην καθημερινότητα μου.
Απλά να.
Σήμερα σε είδα να χαμογελάς.
Είχα να σε δω τόσο καιρό.
Και ήσουν δίπλα σε εκείνη.
Που αν κρίνω από τα σχόλια, είναι πια κάτι παραπάνω από απλή αγαπημένη.
Δεν ξέρω τι να σας ευχηθώ.
Απλά χαμογελάω προς το παρόν.
Με εκείνο το λίγο απ'όλα χαμόγελο.

Αύριο είναι μια καινούργια μέρα.
Αύριο θα επιστρέψει ξανά στο προσωπο μου το αληθινό μου χαμόγελο.
Αυτό που γελάνε και τα μάτια μαζί!

Ως τότε, κάτσε κάνε μου παρέα απόψε εαυτέ.
Να πιούμε για αυτούς που θεώρησαν την αγάπη μας ακατάλληλη.

Μόνο για απόψε.

Στο υπόσχομαι!