Σάββατο, 29 Αυγούστου 2015

The show must go on.

26/8/15 5:01

Έρχεται εκείνη η μέρα που είχες δει μόνο σε ταινίες. Ή είχες ακούσει ιστορίες γνωστών. Και ανακουφιζόσουν που δεν είχε συμβεί ποτέ σε εσένα. Ως τώρα τουλάχιστον...

Αυτή την στιγμή ζω σε αυτό το παράλληλο σύμπαν, που έχω γυρίσει σπίτι και ξαπλώνω να κοιμηθώ στο δωμάτιο που πριν 2 μέρες το παραβίασαν. Ακόμη είναι τα σπασμένα τζάμια στο πάτωμα. Ακόμη το αίμα από τα ματωμένα μου πόδια. Ακόμη πονούν οι αρθρώσεις μου από τις μπουνιές στην ντουλάπα ρωτώντας "γιατί" πνιγμένα σε λυγμούς.
Σε αυτό το παράλληλο σύμπαν θα προσπαθήσω απόψε να κοιμηθώ. Μόνη μου. Έκανα μπάνιο, έστρωσα καθαρά σεντόνια, έβαλα το ράδιο να παίζει. Απλά απόψε θα αφήσω όλα τα φώτα αναμμένα. Έτσι, για να βλέπω τον εαυτό μου και να νιώθω οτι είμαι εδώ. Πιο δυνατή από τον θυμό μου, πιο δυνατή από τους φόβους μου. Φοβάμαι ναι, δεν θα σου πω ψέμματα. Κοινή θνητή είμαι και εγώ. Και βέβαια φοβάμαι. Απλά κάποτε φοβόμουν για χρόνια κάτι τόσο πολύ, που πια όλα τα άλλα μου μοιάζουν ιστοριούλες για να έχουμε να λέμε.

Απόψε εαυτέ σε βάζω σε αυτή την δοκιμασία για να δεις ότι είσαι πιο δυνατός απ'όσο πιστεύεις. Έχεις το θάρρος και το θράσος να σταθείς ξανά στα πόδια σου. Να τραβήξεις μια κόκκινη γραμμή σε όλα. Και αφού άδειασες να ξαναγεμίσεις!

Κοιμήσου ήρεμος λοιπόν. Είμαι εγώ εδώ για εσένα. Κλείσε τα μάτια, αφουγκράσου τους παλμούς σου. Ηρέμησε την καρδιά. Έλεγξε το τρέμουλο. Και όλα θα πάνε καλά.

29/8/15 16:16

Μια Κυριακή, ποιος το περίμενε πως θα'ταν Κυριακη. 
Μπήκες
και πήρες το παιδί μου, μια Κυριακή.
Βγήκες και πήρες την ψυχή μου, μια Κυριακη..

Ξέρω εαυτέ πως σου έκλεψαν ένα κομμάτι της ζωής σου. 
Σου έκλεψαν κάτι από την δυναμη σου. Γιατί όταν κρατούσες εκείνη την φωτογραφική μηχανή ένιωθες σα να κρατούσες τον κόσμο στα χέρια σου. Με ένα κλικ φυλάκισες τόσα και τόσα τοπία και πρόσωπα από τα ταξίδια σου. Με ένα κλικ φυλούσες στην μνήμη σου τις ομορφιές της ζωής. Και όλα έμοιαζαν πάντα ομορφότερα όταν έκλεινες το αριστερό μάτι για να φωτογραφίσεις αυτό το κάτι που μόνο εσύ έβλεπες...

Μια Κυριακή κάτι μέσα σου έσπασε. Κάτι άδειασε.
Μα μην φοβάσαι. Είμαστε δυνατοί. Θα την βρούμε την άκρη.
Και μην ξεχάσεις, ο κόσμος έχει ακόμη κρυμμένες ομορφιές εκεί έξω.
Και να σου πω ένα μυστικο;
Κλείνε το αριστερό μάτι κάθε που βλέπεις κάτι μαγικό. Μπορείς να το φυλάξεις σε εκείνον τον φάκελο του μυαλού σου που γράφει "best of"!

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2015

Παίζουμε;

Ένα ταξίδι είναι η ζωή. Πάντα το έλεγα στον εαυτό μου. Ξεκινάς για έναν προορισμό, μα ποτέ δεν ξέρεις ποιο απρόοπτο μπορεί να συμβεί κατά την διάρκεια του ταξιδιού. Μπορεί να φτάσεις εκεί που έχεις προγραμματίσει μπορεί και όχι. 
Κάποτε έκανα σχέδια για το μέλλον. Όχι πια! Όχι γιατί δεν έχω όνειρα για εμένα. Όχι γιατί δεν ελπίζω για κάτι διαφορετικό και ίσως καλύτερο στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Απλά γιατί η ζωή καθημερινά μου αποκαλύπτει πόσο μικρή είναι. Αναλώσιμη. Αν την πάρεις για δεδομένη έχεις χάσει το παιχνίδι.

Τώρα έμαθα. Τώρα ξέρω. Πως η ουσία της ζωής κρύβεται στις μικρές καθημερινές στιγμές. Σε ένα φιλί, σε μια αγκαλιά, σε ένα χαμόγελο. Στις κοινές σιωπές που δεν νιώθεις την ανάγκη να πεις κάτι μόνο για να πεις. Στο βλέμμα που ξέρεις ότι μέσα του κρύβονται σύμπαντα ολόκληρα, που ζουν, ανατινάζονται, φωτίζοντας σαν πυροτεχνήματα τον ουρανό και πεθαίνουν σαν πεφταστέρια με διάρκεια, με φωτεινή μεγάλη ουρά, αφήνοντας στα χείλη μόνιμα σχηματισμένο ένα χαμόγελο.

Αυτή είναι η ζωή. Και αυτή η μαγεία της. Είναι θλιβερό όταν φεύγουν άνθρωποι. Όταν φεύγουν για εκείνο το ταξίδι που ξέρουμε ότι σε αυτή την πραγματικότητα δεν μπορούμε να τους έχουμε δίπλα μας σαν φυσική παρουσία, παρά μόνο με την σκέψη μας. Είναι λυπηρό όταν στην ιστορία του κάθε ανθρώπου το τέλος γράφεται με μελανά γράμματα. Με λουλούδια και κεράκια που τρεμοπαίζουν έξω από ένα μέρος, που κάποτε έσφυζε από ζωή. Προς τιμήν της ζωής που μόλις τέλειωσε. Της ψυχής που έφυγε τόσο αναπάντεχα..

Λυπάμαι.. Όταν άνθρωποι φεύγουν έτσι ξαφνικά. Και ύστερα σκέφτομαι τους δικούς τους που έμειναν πίσω με τα αναπάντητα γιατί, την οργή και την θλίψη. Και η ζωή πρέπει να συνεχιστεί. Και η ζωή συνεχίζεται σα να μη συνέβη τίποτα.

Άκου. Άκουσε με λίγο. 
Ποτέ μην διστάσεις να πεις το "σε αγαπάω" όταν το νιώσεις. Ποτέ μην διστάσεις να δώσεις μια αγκαλιά, ένα φιλί. Να χαρίσεις ένα χαμόγελο. Ποτέ μην διστάσεις να πιάσεις το χέρι του άλλου όταν το νιώσεις και να του πεις "είμαι εδώ. Τώρα.Πες μου που θέλεις να πάμε και θα πάμε. Αν θέλεις να φύγουμε, θα φύγουμε. Αν θέλεις να μείνουμε, θα μείνουμε όσο εσύ νιώθεις ότι αντέχεις".

Άκου. Δεν έχει χρόνο η ζωή. Ποτέ μην την μετράς με χρόνια από εδώ και πέρα, παρά μόνο με στιγμές. Και σε παρακαλώ φρόντισε αυτές οι στιγμές να αξίζουν. Μην χαραμίζεις τον χρόνο και τις μέρες σου σε ανούσια πράγματα. Κάνε ότι σε γεμίζει. Αγάπα δυνατά! Δεν χωράνε εγωισμοί στην αγάπη. Τα έχουμε ξαναπει αυτά! Πέσε με τα μούτρα και άσε τους άλλους να γελάνε μαζί σου. Νομίζεις ξέρουν εκείνοι περισσότερα από εσένα; Καταπιεσμένα ανθρωπάκια είναι και εκείνοι που ζουν με τον περιορισμό να αρέσουν σε όλους. 

Δεν είσαι όλοι όμως εσύ! Εσύ ξέρεις τώρα πια! Εσύ έμαθες! 

Εσύ τώρα πια ξέρεις πως η ζωή δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια παρτίδα πόκερ. Όλοι στην αρχή ποντάρουν πιστεύοντας πως κρατάνε το καλύτερο φύλλο, μέχρι που ανοίγει το flop. Άλλοι ποντάρουν κι άλλο μετά, άλλοι πάνε πάσο γιατί νιώθουν αδύναμοι και άλλοι απλά ακολουθούν το ποντάρισμα γιατί κυνηγάνε το φύλλο που θα τους κάνει να κερδίσουν το ποτ.
Μετά ακολουθεί το turn. Το φύλλο που αν η τράπουλα έχει κέφια μπορεί να κάνει τους αδύναμους να νιώσουν δυνατοί και εκείνους που πόνταραν εξαρχής να νιώθουν αμφιβολίες. Και το ποντάρισμα μπορεί να ανέβει. Οι μάρκες  αυξάνονται στην μέση του τραπεζιού και οι παλμοί ανεβαίνουν. Και μετά ανοίγει το river. Δεν έχει κάτι άλλο μετά από αυτό. Η τράπουλα έκανε το καθήκον της. Μετά είναι στο χέρι του κάθε παίκτη το πως θα προσπαθήσει να κερδίσει το ποτ, την σωρό από μάρκες που έχει συγκεντρωθεί στην μέση του τραπεζιού. Κάποιος έχει απλά ένα δυνατό φύλλο. Κάποιος κρατά ένα καλύτερο. Κάποιος θα πάει πάσο και κάποιος άλλος μπορεί να είναι τόσο τολμηρός που κρατώντας το πιο αδύναμο φύλλο εξαρχής, θα τα παίξει όλα για όλα και με μπλόφα ίσως και να κερδίσει την παρτίδα.

Συνήθως στο πόκερ ποντάρω υπολογίζοντας τις πιθανότητες. Μετράω τα φύλλα και τις μάρκες μου. Ξέρω που με παίρνει και που όχι. Προσπαθώ να "διαβάσω" τους αντιπάλους μου. Τζογάρω που και που, ναι. Δεν συγκρίνεται το καρδιοχτύπι του "τα ποντάρω όλα"! Αλλά σαν την μπλόφα δεν έχει! Ειδικά όταν από μια μπλόφα βγαίνεις ο νικητής της παρτίδας!

Μπλόφα θέλει και η ζωή φίλε μου τελικά! Με πιθανότητες και προγραμματισμούς ,ίσως ναι, βγεις κερδισμένος κάποια στιγμή. Αλλά δεν θα έχεις νιώσει ποτέ την χαρά του "όλα ή τίποτα"! Το καρδιοχτύπι του να τα χάσεις ή να τα κερδίσεις όλα, δεν συγκρίνεται με τίποτα!  
Από εδώ και πέρα ζωή θα σε παίζω με ανοιχτά χαρτιά αν θες. Και πάλι θα σε κοιτάζω μέσα στα μάτια για να μελετήσω πως παίζεις. Ξέρω πόσες μάρκες έχω μπροστά μου. Ξέρω πως και αν χάσω θα έχω κερδίσει, γιατί τόλμησα να σε αντιμετωπίσω με βλέμμα σταθερό και αγέρωχο. Και αν κερδίσω, ακόμα καλύτερα! Και ξέρω. Εγώ θα σε κερδίσω με μπλόφα. Γιατί γουστάρω να σε δω μετά να χτυπάς τσαντισμένα το χέρι στο τραπέζι, γιατί δεν θα μπορείς να διανοηθείς το πως σε κέρδισα σε αυτή την παρτίδα.

Έλα να παίξουμε ζωή. Έχω αλλάξει. Θα σε κερδίσω, γιατί πια δεν με νοιάζει και να χάσω. Έχω ήδη χάσει πολλές "μάρκες".  Αλλά έχω κερδίσει εμπειρίες. Έχω νιώσει και αγκαλιές και φιλιά και βλέμματα και αγγίγματα και αληθινά "σε αγαπάω".

Τι λες; Παίζουμε;

Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015

Κρίση, με πιάνει κρίση

Σταματάς, προχωράς. Κάποιες στιγμές νοιώθεις μετέωρος, άλλες στάσιμος. Άλλες πάλι νιώθεις ότι άλλαξες σαν άνθρωπος. Άλλες ότι αλλάζουν όλοι οι γύρω σου μα εσύ παραμένεις ίδιος. Πόσες τέτοιες στιγμές; Και πόσες κρίσεις ακολουθούν αυτές τις στιγμές... Μεγαλώνεις και αρχίζεις να παίρνεις πιο ώριμες αποφάσεις. Βάζεις στόχους με πιο σταθερά μπετά. Θες να γράψεις ιστορία μέσα από την καριέρα σου, θέλεις να δημιουργήσεις οικογένεια για να μοιράσεις και να μοιραστείς από την αστείρευτη αγάπη σου, θέλεις να διδάξεις τους γύρω σου πόσο υγιές είναι να εκφράζουν τα όσα νιώθουν. Αγάπη, θυμό, θλίψη, συμπόνοια. Πόσο θεραπευτικό είναι να ανταλλάζεις αγκαλιές. Τρεις τέσσερις μέσα στην ημέρα. Πόσο αγχολυτικό να μοιράζεσαι την καθημερινότητα σου με ανθρώπους που όταν σε βλέπουν χαμογελούν και φωτίζουν τον κόσμο σου...

Δεν ξέρω τελικά αν αλλάζω ή αν έχω ήδη αλλάξει. Δεν ξέρω τι με πιάνει ώρες ώρες όταν με γρατζουνάει το θηρίο μέσα μου που ονομάζω φευγιό και θέλω να τα γαμήσω όλα, να ανέβω σε ένα μηχανάκι και να αρχίσω να τρέχω, απλά για να νιώσω τον αέρα να χτυπάει το προσωπο μου. Θέλω να τρέξω τόσο πολύ, να νιώσω αυτό τον αέρα να παγώνει τα σωθικά μου. Και εννοείται όταν αυτό το θηρίο μένει νηστικό για ένα εύλογο χρονικό διάστημα, το μόνο που με σώζει είναι ένα ταξίδι. Ένα μακρινό ταξίδι. Από αυτά που μόνο με μια ακόμη σφραγίδα στο διαβατήριο ησυχάζουν τα σπλάχνα μου...

Ώρες ώρες νομίζω δεν ανήκω πουθενά. Σε καμιά πατρίδα και εννοείται σε κανέναν άνθρωπο. Γεμίζω τις μέρες μου με ώρες ίδιες. Κάθε μέρα κάνω τα ίδια πράγματα. Ακολουθώ το ίδιο πρόγραμμα. Προσαρμόζω τον χρόνο μου για να είμαι σε όλα εκεί, σε όλα σωστή, σε όλα τυπική, σε όλα αδιάφορη. Παγώνω αλλά ο χρόνος προχωρά. Η κάθε μέρα είναι διαφορετική, δεν πρέπει να την ζούμε όπως και χθες. Αυτή η ρουτίνα με σκοτώνει. Αυτή η ηρεμία της καθημερινότητας με σιγοτρώει και στο τέλος φοβάμαι αυτό που θα απομείνει από εμένα θα είναι ένα άψυχο κουφάρι που απλά ζει. Απλά υπάρχει. Απλά μοιράζεται λίγες στιγμές και ύστερα ξαναβουλιάζει στα κρύα νερά της σιωπής. Μα τι λέω; Τα κουφάρια δεν βουλιάζουν! Επιπλέουν. Ίσως γιατί δεν τους έχει απομείνει τίποτα άλλο και η κατάρα τους είναι να πρέπει να τα χτυπά ο ήλιος που και που για να νομίζουν ότι ζουν...

Εσύ όμως ξέρεις να κολυμπάς. Σε ξέρω τόσα χρόνια, αντέχεις! Παθαίνεις τις κρίσεις σου ώρες ώρες, ναι, αλλά είσαι πιο δυνατός από αυτές! Εντάξει, δεν ξέρεις ακόμα που πας και τι θα κάνεις. Δεν ξέρεις ακόμα πως θα αφήσεις το αποτύπωμα σου σε αυτό τον κόσμο. Δεν ξέρεις τι θα κάνεις που θα αγαπάς και θα σε αγαπάει. Δεν ξέρεις με ποιον τρόπο θα δημιουργήσεις κάτι τόσο δυνατό, που θα καταφέρει να εξημερώσει το θηρίο μέσα σου... Δεν πειράζει όμως εαυτέ. Προς το παρόν φτάνει που έχεις δίπλα σου ανθρώπους που αγαπάς και σε αγαπάνε. Ξέρεις, από εκείνους που όταν τους προκαλείς γέλιο με μια σου μόνο λέξη, γεμίζει το μέσα σου και φωτίζεται το σύμπαν ολάκερο. Ίσως τελικά αυτή να είναι η ιστορία που πρέπει να γράψεις εσύ σε αυτό τον κόσμο: Αγάπησα και αγαπήθηκα. Αυτός να είναι ο λόγος της ύπαρξης σου τελικά. Να αποδείξεις ότι τον παράδεισο τον κουβαλάμε μέσα μας, γιατί αγαπάμε και μοιραζόμαστε, δίχως να περιμένουμε ανταλλάγματα. Γιατί αυτό μας γεμίζει και αυτό για εμάς είναι ευτυχία! 

Παρέα θα βρούμε την άκρη! Και ας μην έχουμε στόχους για τον χειμώνα που έρχεται, παρέα θα τα περάσουμε όλα! Ότι είναι να γίνει θα γίνει. Απλά χαλάρωσε και απόλαυσε την διαδρομή! Και όταν σου δωθεί η δυνατότητα, κάνε μια βόλτα με ένα δίτροχο. Έτσι για να ταίσεις λίγο το θηρίο που σε πληγώνει.

 Υ.Γ. Τα πινέλα τα ξεσκόνισα. Αύριο μεθαύριο θα έρθω να στα φέρω. Πρέπει να στα φέρω!! Ως τότε, σε αγαπάω, χαμογέλα!