Απολογισμός.

Και κάπως έτσι φτάσαμε στην τελευταία μέρα του πρώτου μήνα του νέου χρόνου.
Όλα τα μετράμε τελικά;
Σε μέρες, μήνες, χρόνια.
Αριθμοί.
Εμείς τους δίνουμε αξία.
Και οι στιγμές;
Οι στιγμές που δεν χωράνε σε αριθμητικά δεδομένα,
πόσο μετρήσιμες μπορεί να είναι;
Συγκρίσιμες;
Πόσο αξία τους δίνουμε;
Πόσο χρόνο τους αφιερώνουμε συνολικά στην διάρκεια της ζωής μας
για να τις αναπολήσουμε;

Πριν ένα μήνα προσμένοντας τον ερχομό της νέας χρονιάς
όλοι πιστεύω κάναμε όνειρα.
Σίγουρα δώσαμε πολλές ευχές.
Κάποιοι υποσχεθήκαμε στον εαυτό μας αλλαγές.
Κάποιοι έβαλαν νέους στόχους.
Άλλοι έθεσαν ψηλότερα τον πήχη.
Όλοι είχαμε κοινό γνώμονα.
Την ελπίδα.
Αυτή που κάνει την καρδιά να φτερουγίζει,
μόνο και μόνο στη σκέψη μιας νέας αρχής.

Μηδενίζω.
Παίρνω θέση στην αφετηρία.
Τρέχω.

Ακυβέρνητα τα σώματα χωρίς καρδιά.

Τι γίνεται όμως όταν προδίδεις τα όνειρα που έκανες;
Λίγες ώρες μετά.
Όταν σταματάς να τρέχεις;
Παραιτείσαι.
Η καρδιά δεν αντιδρά πια.
Χτυπάει ρυθμικά και μονότονα.
Χωρίς φτερουγίσματα.

Ακυβέρνητα τα σώματα με παγωμένη καρδιά.

Δεν απαιτώ ούτε επαιτώ ευκαιρίες
που θα δώσουν την αφορμή στην καρδιά μου να "πεταρίζει" ξανά.
Αναζητώ ακόμα, ναι!
Προορισμούς και εναύσματα.
Ξεσπάσματα της στιγμής που θα με τραβήξουν από τον βυθό.
Δεν έχω πατώσει ακόμα μην φοβάσαι.
Εμείς άλλωστε προσδιορίζουμε το πόσο βαθειά (ή βαθιά;)
είναι ο δικός μας βυθός.
Φτάνουν ακόμα οι ανάσες μου.
Απλά να παρατηρώ.
Χωρίς να αντιδρώ.
Χωρίς να κάνω όνειρα.
Ονειρεύομαι τις νύχτες.
Αυτό είναι άλλο.
Τις νύχτες οδηγώ χωρίς να ξέρω πραγματικά να οδηγώ.
Τις ημέρες απλά στέκω να παρατηρώ.
Τι νόημα βγάζεις από όλο αυτό;
Και εγώ δεν ξέρω.

Ώρες ώρες με πληγώνουν οι λέξεις.
Κάποτε οι λέξεις ήταν απλές.
Έκαναν ρίμες.
Είχαν νόημα.
Τώρα μοιάζουν πολύπλοκες. Επιθετικές.
Με κρατούν άγρυπνη τη νύχτα γιατί δεν μπορώ να τις δαμάσω.
Ακυβέρνητες κυβερνούν το άδειο μου σώμα.
Το λεηλατούν.
Και εγώ απλά στέκω.
Μετρώ τις ανάσες να μου φτάσουν μέχρι να βγω στην επιφάνεια.
Τότε που θα ξαναπώ ΖΩ.

Άνισες οι μάχες με τον εαυτό μας τελικά.
Δεν υπάρχει δικαιοσύνη σε αυτές τις κόντρες.
Δεν κερδίζει ο καλύτερος ή ο πιο δυνατός.
Κερδίζει εκείνος που θα εκμεταλλευτεί την στιγμή αδυναμίας του άλλου.
"Έχω ένα πόλεμο ανοιχτό, με τον ίδιο μου τον εαυτό"
λέει ένα αγαπημένο τραγούδι.
Και τείνω να το κάνω φιλοσοφία ζωής.

Όσοι με ξέρετε με έχετε δει πως δρω σε καταστάσεις ειρήνης.
Ίσως και πολέμου.
Η ίδια είμαι κάθε φορά.
Χαμογελάω και αισιοδοξώ.
Απλά είναι κάποιες βραδιές σαν και αυτήν
που κάτι μέσα μου σπάει.
Και μαζί του σπάω και εγώ.
Αναπολώ μα δεν ονειρεύομαι.
Στέκομαι μα δεν τρέχω.

Μην απορείς που αυτά τα γράφει εκείνο το πάντα χαμογελαστό παιδί που γνώρισες.
Ίσως φταίει που στο Λύκειο δανειζόμουν βιβλία του Καρυωτάκη.
Είχα πάντα κρυμμένη μέσα μου μια μελαγχολική πλευρά.
Που ώρες ώρες γίνεται δυνατή.
Σε τέτοιες αδύναμες στιγμές που περνάει ο τόπος που ζω και μεγαλώνω,
που στις σκέψεις μου υπάρχει μόνο παρόν και όχι μέλλον,
η πλευρά μου αυτή παίρνει άγρια μορφή.
Και με κατασπαράζει.
Με αποδυναμώνει.

Δεν το γενικεύω άλλο.

Απόψε απλά είπα να συντάξω τις σκέψεις μου μετά από τόσο καιρό.
Να τις διαβάσω φωναχτά μήπως και εγώ η ίδια
καταφέρω και με τραβήξω από αυτή την δίνη
που με τραβάει όλο και πιο βαθιά, όλο και πιο μακριά.

Τελικά δεν κάνω απολογισμούς.
Λάθος τίτλο έδωσα στις σκέψεις μου.

Ελπίζω ακόμα, ναι!
Η ψυχή μου θα είναι πάντα ελεύθερη και δυνατή,
ότι κι αν γίνει!
Το τι κάνω όμως τελικά είναι το θέμα...

Εσύ;
Τι κάνεις για αυτό τον κόσμο;

Το δικό σου σώμα πόσο ακυβέρνητο το νιώθεις;

Καλή δύναμη στη νέα χρονιά!
Δεν ξέρω αν μας υπόσχεται πολλά.
Ξέρω όμως πως οι υποσχέσεις που δίνουμε στον εαυτό μας,
κάποτε γίνονται σταυροδρόμια ζωής!
Και να ξέρεις,
όσο αδύναμη και αν σου μοιάζω μέσα από τα κείμενά μου,
εγώ κρατάω τις υποσχέσεις μου!

Καλό ξημέρωμα.

Ο δρόμος μου.

Απόψε σκέφτομαι τι καινούργιο θα μπορούσα να σου γράψω εαυτέ.
Σε εσένα που έχουμε πει τόσα και τόσα.
Που έχουμε τσακωθεί, έχουμε βριστεί, έχουμε αγαπηθεί...
Είδες.
Το αγαπηθεί το άφησα για το τέλος!
Γιατί αυτό μένει τελικά, έτσι δεν είναι;
Τις κακές αναμνήσεις πάντα τις ξεχνούσαμε
και κρατούσαμε μόνο τις καλές.
Εκείνες τις φωτεινές!
Τις αψεγάδιαστες!

Τι να σου γράψω όμως;
Που τώρα τελευταία τα λόγια μου είναι ανορθόγραφα.
Και αυτή η μηχανή που έχω μπροστά μου μόνο λέξεις ξέρει να κοκκινίζει.
Και χάνω την σειρά των σκέψεών μου.
Αυτή την όποια σειρά μπορεί να υπάρχει μέσα στο άναρχο αυτό μυαλό.
Και μου προτείνει και λέξεις.
Ορθογραφικός έλεγχος λέγεται θαρρώ.

Δεν μ'αρέσει καθόλου!
Προτιμώ το μολυβάκι μου, που με εκείνη την δίχρωμη γόμα μπορούσα να σβήσω φωνήεντα, λέξεις, προτάσεις.
Σκέψεις ολόκληρες!
Και αν είχα κάνει το λάθος να γράψω με στυλό, γυρνούσα την γόμα από την άλλη πλευρά
και έσβηνα μέχρι να χαθεί κάθε ίχνος του λάθους μου.
Κάποιες φορές το έκανα με τόση δύναμη που άνοιγα τρύπα στην σελίδα του τετραδίου!
Αλλά πάντα μου άρεσε αυτή η ανάγλυφη υφή που έμενε μετά πάνω στο χαρτί.
Με τα ακροδάχτυλά μου περνούσα ξανά και ξανά πάνω από αυτά τα σημεία.
Ισως γιατί ήθελα να παρηγορήσω το τετραδιάκι μου για την πληγή που μόλις του είχα ανοίξει.
Ίσως πάλι να ήθελα να νιώσω βαθιά μέσα μου αυτό το λάθος.
Να το περάσω σε κάθε κύτταρό μου.
Σε κάθε ρυτίδα της παλάμης μου.
Να το κάνω να ζήσει και να πεθάνει μέσα σε κάθε έναν ξεχωριστό τοίχο
αυτού του λαβυρίνθου που φέρουμε στα δάχτυλά μας
και ονομάζουμε αποτύπωμα.

Τα βιώνω τα λάθη μου.
Πάντα τα βίωνα!
Απλά περνώντας τα χρόνια τα αξιολογώ και διαφορετικά.
Περνώντας τα χρόνια τα λάθη παίρνουν άλλη διάσταση,
άλλη υφή.
Και έτσι πολλές φορές μπαίνουν στην ίδια πρόταση με ένα
"Αν τότε" και ένα "Ίσως ήταν αλλιώς" .
Δεν είναι πάντα καλό αυτό!
Οι αμφιβολίες κρατούν υγιή ένα νου,
αλλά,
είπαμε, η ζωή είναι επιλογές.

Πάντα θα έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε δύο δρόμους.
Πάντα θα συναντάς σταυροδρόμια χωρίς ταμπέλες,
δρόμους χωρίς ονομασία.
Θα είσαι μόνος σε ένα τοπίο που δεν έχει, εννοείται, γυρισμό.
Θα έχει μόνο μπροστά.
Ευθεία.
Εσύ θα επιλέξεις.
Κανείς δεν μπορεί να κρίνει αν τελικά αυτός ο δρόμος που διάλεξες
ήταν ο λάθος ή ο σωστός.
Παρά μονάχα εσύ!
Εσύ μόνο μετά από κάποια χρόνια θα μπορείς να πεις:
"Τελικά έπρεπε να στρίψω αριστερά" ή
"Έπρεπε να συνεχίσω την πορεία μου".
Όλοι κάνουμε λάθη.
Εγώ τα λέω επιλογές!
-Ίσως τελικά εαυτέ για αυτό να ήρθα να σου μιλήσω απόψε-

Εγώ τα λέω ζωή!
Διότι απλά στην ζωή κανείς δεν σε καθοδηγεί.
Κάποια βιώματά σου ίσως σε σπρώχνουν προς κάποια κατεύθυνση, ναι.
Αλλά όταν έρχεται η στιγμή που έχεις να επιλέξεις,
τον δρόμο που θα σε οδηγήσει στον προορισμό που εσύ έχεις αποφασίσει πως θες να φτάσεις,
κανένας δεν θα βρεθεί να σε πάρει με ωτοστόπ
και να σε αφήσει έτσι, αβίαστα και απλά εκεί που θες.
Αυτούς τους δρόμους τους επιλέγουμε και τους διανύουμε μονάχοι..
Και πόσο τυχεροί εκείνοι που ξέρουν τον προορισμό τους!
Τους θαυμάζω και τους ζηλεύω ταυτόχρονα!
Και τους αγαπώ!
Γιατί με εμπνέουν!
Γιατί με έμαθαν να περπατάω πια με ανοιχτά μάτια καθ'όλη την διάρκεια της διαδρομής.
Να απολαμβάνω το ταξίδι και ας μην ξέρω ακόμα προς τα που πάω!

Εαυτέ.
Ξέρω, εκείνη την γόμα που είχα τότε στο σχολείο
δεν μπορώ να την χρησιμοποιήσω για να αλλάξω διαδρομές.
Εκείνη η γόμα δεν σβήνει αναμνήσεις ούτε αλλάζει την ιστορία.
Όμως οι διαδρομές μου τώρα πια έχουν αποκτήσει άλλη αξία.
Τώρα γράφω το "σε αγαπάω" χωρίς απόστροφο.
Δεν μπορείς να σκοτώνεις μια λέξη σαν και αυτήν με ένα σημείο στίξης!
Το έμαθα.
Το ένιωσα.

(Δεν ξέρω βέβαια πότε θα συνηθίσω να γράφω το "τραίνο" με "ε",
το "μαντήλι" με "ι",
το "νοιώθω" με "ι".
--- Δεν πρόκειται να τα χρησιμοποιήσω στην ίδια πρόταση μην ανησυχείς!
Απλά ξύπνησε εκείνος ο ρομαντικός πάλι εαυτός.
Που θέλει να γράφει τις λέξεις όπως τις έμαθε
και να μην κοκκινίζουν!--- )

Σε αγαπάω λοιπόν.
Κάθε απόστροφος είναι τώρα πια φυλακισμένος στα τείχη κάθε μου αποτυπώματος.
Τα έζησα τα λάθη μου.
Τα μίσησα, τα αγάπησα, μεγάλωσα μέσα από αυτά!
Και προχωράω.
Με τα μάτια ανοιχτά. Ορθάνοιχτα!
Χωρίς ακόμα προορισμό.
Έχοντας όμως νικήσει έναν φόβο.
Τον φόβο του
"Σε αγαπάω" .

Κάποτε θα πεις

http://www.youtube.com/watch?v=kuVdkfRpcT0

(Αυτό το κομμάτι σας παρακαλώ να είναι στο repeat καθώς διαβάζεται το κείμενο. Ευχαριστώ! )

Κάποτε θα πεις με ήξερες.
Κάποτε θα πεις με αγαπούσες.
Θα απαριθμήσεις και τα σημεία που είχαμε ραντεβού.
Τα μέρη που κάναμε έρωτα.
Που αγκαλιάσαμε το σύμπαν μαζί.
Μαγικά και μοναδικά.
Με τις ανάσες μας να θολώνουν το τζάμι
και τους λυγμούς μας να παίζουν μαζί σε ένα κονσέρτο ξεχωριστό.
Συγχρονισμένα.
Χωρίς πρόβα.
Κάποτε θα πεις με ήξερες.
Δεν το εννοώ με την ψωνίστικη ή εγωκεντρική άποψη,
αλλά με την αληθινή.
Εκείνη την ανθρώπινη.
Όσο ανθρώπινη είναι η λέξη "σε αγαπάω!"
Για εμένα ακόμα τουλάχιστον!!!

Κάποτε θα πεις είχα αφουγκραστεί τον ρυθμό της καρδιάς της.
Είχα προσαρμόσει τον ρυθμό αναπνοής μου με την δική της αναπνοή.
Ένιωθα την ανάσα της καυτή να γίνεται ένα με την δική μου.
Κάθε μου εισπνοή για οξυγόνο μοιραζόταν στα δύο.
Εκείνη έπαιρνε το όμικρον, εγώ το 2.
Άλλωτε εγώ το 2 και εκείνη ένα ολοστρόγγυλο όμικρον.
Συμβιβαζόμουν και ας πνιγόμουν.
Και ας μην μου έφτανε το οξυγόνο.
Και ας ασφυκτιούσα.
Κάποτε θα πεις...

Κάποτε θα πεις,
-ελπίζω να πείς-
την αγαπούσα..Αλλά την άφησα να φύγει..
Και μετανοιώνω γι΄αυτό! Και πονάω γι' αυτό!
Κάποτε θα το πεις..
Απλά εγώ θα είμαι μακριά..
Γιατί οι μεγάλοι έρωτες μένουν πάντα ανεκπλήρωτοι.
Γιατι οι μεγάλοι έρωτες μένουν πάντα με ένα ερωτηματικό αγκαλιά.
Ένα μισοφέγγαρο να φωτίζει τις κρύες νυχτιές που ακόμα και τα αστέρια εκπληρώνουν ευχές αλλού.
Γιατί οι μεγάλοι έρωτες μένουν μεγάλοι μόνο και μόνο επειδή δεν έχουν εκπληρωθεί!

Κράτα το αυτό!

Γιατί αυτή είναι η μεγάλη μου αλήθεια!

Είτε σε αφήσω,
είτε με αφήσεις.
Θα είμαι πάντα μια ιδέα.
Μια ρομαντική, θολή μορφή.
Και ας σε έχω αγαπήσει. Και ας σε έχω ποθήσει.
Ποτέ δεν θα είμαι εκεί αρκετά.
Όσο αρκετά μπορεί να με χρειάζεσαι.
Θα είμαι πάντα ένα αεικίνητο πνεύμα με χρωματιστές αποχρώσεις,
που πηγαινοέρχεται και περιφέρεται.
Αυτή είναι η αλήθεια τελικά!

Κανείς δεν μπορεί να με δαμάσει!
Κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει το αειθαλές πνεύμα μου!
Μπορεί να σε αφήσω να με πλησιάσεις.
Μπορεί και να σε αφήσω να νομίζεις πως με πλησίασες!
Ούτε εγώ δεν μπορώ να με προσδιορίσω..
Οπότε μην κατηγορείς τον εαυτό σου που ποτέ δεν με κατάλαβες.

Κάποτε θα πεις "Τελικά σε μισώ!"
Και εγώ θα σε ευχαριστήσω μόνο και μόνο που αισθάνεσαι τελικά κάτι για εμένα!
Όμως, κάποτε θα πω "Αυτή είμαι εγώ!"
και το ότι δεν θα με αναγνωρίσεις εσύ,
ούτε άνθρωποι δικοί μου,
με κάνουν να αμφιβάλλω και να αδειμονώ
για το τι τελικά θα πεις!

Κάποτε θα πεις λοιπόν.
Ελπίζω να είμαι και κάπου κοντά να σε ακούσω..

Δεν φταίω εγώ που μεγαλώνω. Φταίει η ζωή, που είναι μικρή...

Έχω τόσο καιρό να σου γράψω εαυτέ!
Σχεδόν μπορείς να πεις ότι σε ξέχασα...
Και γιατί να μην το κάνεις άλλωστε!
Απλά η καθημερινότητά μου πλέον δεν έχει ωράρια, προγραμματισμούς.
Προπάντων δεν έχει εμπνεύσεις!
Δεν είχα τίποτα αξιομνημόνευτο να σου γράψω τόσο καιρό.
Δεν σε ξέχασα όμως.
Κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου σε σκεφτόμουν και σε αναπολούσα.
Αναπολούσα το ρομαντικό σου πνεύμα.
Την γλυκιά χροιά της φωνής σου και το φωτεινό σου χαμόγελο!
Κρίμα που η καθημερινότητα σε κέρδισε...
Όμως σήμερα είμαι εδώ!
Να γιορτάσουμε παρέα τον ακόμα έναν χρόνο που περνά πάνω από το σώμα μας και την σκέψη μας!
Χρόνια μας καλά και πολλά λοιπόν εαυτέ!
Να είμαστε καλά, να πίνουμε και να γελάμε με τις αδεξιότητες της ζωής!
Εγώ τις αποκαλώ αδεξιότητες.
Είναι λίγο ζημιάρα η ζωή ώρες ώρες.
Κάνει λάθη και μετά σε κοιτά με αυτά τα ματάκια μικρού παιδιού που μόλις έκανε μαλακία και σου λέει "Ουπς, έκανα βλακεία",
με ύφος αθώο.
Στυλ, την έκανα αλλά ευθύνη δεν έχω καμμία!!
Την συγχωρώ όμως!
Όλοι μας υπήρξαμε παιδιά κάποτε!
Όλοι μας κάναμε λάθη ελπίζοντας να γλυτώσουμε την ενοχή μας.

Μόνο και μόνο που χρησιμοποιώ αόριστο στο "υπάρχω" πριν το "παιδιά" με πονάει..
Με κάνει να κλαίω βαθιά μέσα μου.
Όμως -πάντα θα υπάρχει ένα "όμως" ή ένα "αλλά"-
απόψε ήρθα να σου πω αλήθειες
και όχι να σε παραμυθιάσω με γλυκανάλατα λογάκια..

Μεγαλώσαμε εαυτέ!
Πάρ' το χαμπάρι!
Όσο και αν θέλω να είμαι το παιδί που νιώθω,
οι καταστάσεις με αφυπνούν και με κράζουν να ξυπνήσω,
να πατήσω λίγο γη.

Συγγνώμη.
Συγγνώμη που αυτή η περίοδος της ζωής μου με έχει κάνει να βλέπω τα πράγματα σφαιρικά και όχι αόριστα όπως πριν.
Συγγνώμη που η καθημερινότητά μου προσπερνά τα όνειρά μου
και δεν έχω πια προσδοκίες.
Που οι σκέψεις μου πια γίναν εχθροί και σκίζουν τα σωθικά μου.
Και το μόνο που στάζει είναι χολή και πίκρα..
Συγγνώμη.
Συγγνώμη που στα νύχια τους δεν υπάρχει μια στάλα αγάπης, ρομαντισμού.
Παρά μόνο κύτταρα δειλής πραγματικότητας.
Κάποτε σου υποσχέθηκα πως θα τις δαμάσω αυτές τις άτιμες!
Πως θα παρακαλάνε για λίγη τροφή, λίγη ζωή.
Όμως με νίκησαν.
Με αποδυνάμωσαν και με νίκησαν.
Και τώρα απλά σε κάθε χρόνο που περνάει,
νιώθω ένα παιδί που αργοπεθαίνει να κλαίει μέσα μου.
Και όσο περνάει ο καιρός ο λυγμός του γίνεται όλο και πιο αχνός.
Χάνεται μέσα στο πέρασμα του χρόνου
και γίνεται ανάμνηση.
Ξεθωριάζει η μορφή του και τα πιστεύω του και μένει μόνο μια σκιά που ξεμακραίνει..

Πως σε έφτασα ως εδώ εαυτέ;
Συγγνώμη!
Στ'αλήθεια ποτέ δεν πίστευα ότι θα σε έφτανα σε αυτό το σημείο.
Το να μεγαλώσεις πάντα μου φάνταζε σενάριο επιστημονικής φαντασίας!
Όμως να που τα κατάφερα..
Να που ξέχασα να κάνω ρίμες και να βλέπω φως σε κάθε σκιά.
Να που έγινα ένας ακόμη άνθρωπος πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.
Που περπατά και παραμιλά.
Που δεν ονειρεύεται παρά μόνο ανέχεται και προγραμματίζει πως θα περάσει ως την επόμενη αυγή.

Συγγνώμη εαυτέ!
Ειλικρινά συγγνώμη!
Ποτέ δεν το ήθελα αυτό για εσένα!
Τι μπορώ να κάνω για να σε αποζημιώσω;
Θυμάσαι το στοίχημα των 30 χρόνων που είχαμε βάλει;
Ελπίζω να το κερδίσεις αν αυτό σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα!
Και αν με κερδίσεις ίσως και να αφήσω ξανά εκείνο το παιδί που κλαίει τώρα μέσα μου να ζωγραφίζει ξανά πλανήτες και να δημιουργεί ζωές πάνω σε αυτούς.

Μην μου θυμώνεις,
δεν έπαψα να σε αγαπώ.
Απλά η ζωή με έκανε να προσαρμοστώ και να αφεθώ..
Έχεις δίκιο που με βρίζεις!
Ούτε εγώ το ήθελα αυτό..
Δεν θα σου δικαιολογηθώ!
Απλά θα σου υποσχεθώ πως στην επόμενή μας συνάντηση θα προσπαθήσω να έρθω κρατώντας νερομπογιές.
Να ζωγραφίσουμε παρέα όσα η ζωή δεν θέλει.
Στον κόσμο μας θα υπάρχει μόνο χρώμα, όπως τότε!
Συγγνώμη και πάλι που σε στενοχώρησα μια τέτοια μέρα.
Απλά μεγάλωσα...
Και φοβάμαι...
Φοβάμαι που το παραδέχομαι.
Φοβάμαι μόνο και μόνο που το συλλαβίζω!

Αν είσαι εσύ όμως δυνατός εαυτέ,
την επόμενη φορά που θα τα ξαναπούμε θα δεις ξανά εκείνη την γλυκιά Δήμητρα που ξέρεις.
Εκείνο το παιδάκι που τρέχει ακόμα στις αλάνες και τρώει μαλλί της γριάς.
Ως τότε κράτα γερά.
Ως τότε, να μας χαιρόμαστε!
Να έχουμε υγεία και τύχη!
Χρόνια μας καλά και πολλά!

Δεν υπάρχει δρόμος, τον δρόμο τον φτιάχνεις προχωρώντας.

Και να που είμαι και πάλι εδώ.
Έναν μήνα σχεδόν έχω να σου γράψω εαυτέ.
Σου έλειψα?
Δεν είχα να σου πω κάτι αξιόλογο τόσο καιρό.
Απλά μάζευα εικόνες, αρώματα, συναισθήματα.
Και να'μαι και πάλι εδώ
στην προσπάθειά μου να τα αποτυπώσω στο χαρτί.
Σήμερα θέλω να σου πω για τους ανθρώπους που θαυμάζω
και έχω ερωτευτεί.
Ερωτεύομαι εύκολα η αλήθεια είναι,
αλλά η διαχρονικότητα κάνει την διαφορά.
Υπάρχουν άνθρωποι όμορφοι,
εκθαμβωτικοί.
Που θες να κλέψεις λίγες στιγμές δίπλα τους
πιστεύοντας ότι έχουν κάτι να σου προσφέρουν.
Από τα λεγόμενά τους, από την εμπειρία τους.
Και τότε αρχίζουν να μιλάνε
και απλά γκρεμίζεται αυτός ο ενθουσιασμός που είχες στην αρχή,
να δαμάσεις αυτό το φευγαλέο πλάσμα.
Και μένει μόνο η ομορφιά.
Σίγουρα δεν ταιριάζουν όλοι οι άνθρωποι μεταξύ τους.
Το έχουμε ξαναπεί.
Ο κόσμος θα ήταν απλά βαρετός.

Και υπάρχουν και άνθρωποι που κρύβουν ολόκληρο σύμπαν μέσα τους.
Πλανητικά συστήματα, αισθήσεις εξωπραγματικές, ομορφιά διαχρονική.
Άνθρωποι που η αντίληψή τους για την ζωή μέσα από τα δικά τους μάτια,
σε κάνει να σκέφτεσαι "Είμαι τόσο μικρή δίπλα τους".
Εκείνοι όμως σε βλέπουν μεγάλη.
Πελώρια και ίσως και να σε θαυμάζουν.
Γιατί πιστεύουν ότι κι εσύ έτσι βλέπεις τον κόσμο και την ζωή.
Δεν είναι άσχημοι αυτοί οι άνθρωποι.
Απλά δεν θα κάνουν τα βλέμματα να γυρίσουν μπαίνοντας στον χώρο.
Όταν όμως γελάσουν θα γυρίσουν τα βλέμματα
και θα κάνουν και άλλους να χαμογελάσουν.
Και αυτό για μένα είναι ομορφιά!
Αυτό για μένα είναι ευλογία!
Να κάνεις άγνωστους να χαμογελούν,
όχι επιφανειακά αλλά αληθινά,
με κάθε μυ του προσώπου και κάθε χορδή της ψυχής!

Τους ανθρώπους τους ερωτεύομαι παρατηρώντας μικρές λεπτομέρειες.
Πως γελάνε, πως φωτίζονται τα μάτια τους όταν κάνουν σχέδια,
πως χαμογελάει το πρόσωπό τους ολόκληρο όταν μιλάνε για όνειρα που κυνηγούν,
πως νοιάζονται για ανθρώπους που τους είναι άγνωστοι,
πως πονάνε όταν πληγώνονται,
πως αντιλαμβάνονται την σημαντικότητα της κάθε στιγμής που περνάει,
την μοναδικότητα του κάθε δευτερολέπτου πάνω σε αυτή την επίγεια ζωή,
την κάθε εισπνοή με αρώματα της φύσης που ξυπνά κάθε αίσθηση,
το κάθε βλεφάρισμα που φυλακίζει εικόνες και λεπτά που δεν πρόκειται να ξαναζήσουν.

Τους ανθρώπους αυτούς τους έχω βαθιά μες στην καρδιά μου.
Τους λατρεύω, τους θαυμάζω και τους ευχαριστώ που μπήκαν στην ζωή μου
και βοήθησαν να γίνω αυτή που είμαι τώρα.
Κάποιες φορές νιώθω ακόμα μικρή δίπλα τους,
αλλά αυτό είναι που με κάνει να τους αγαπώ ακόμα πιο πολύ!
Γιατί αυτό σημαίνει ότι έχω πολλά να μάθω ακόμα δίπλα τους.
Γιατι αυτοί με σπρώχνουν να αρχίσω να κάνω σχέδια ξανά,
να ονειρεύομαι...
Γιατί παρέα θα μπορέσουμε να αλλάξουμε τον κόσμο κάποια μέρα
ή ένα κομμάτι του κόσμου.

Κάτι που λέω συνέχεια και πιστεύω είναι ότι
η ζωή είναι επιλογές και μικρές τυχαίες στιγμές.
Αν είσαι ευτυχισμένος με την ζωή που ζεις τότε όλα μια χαρά!
Αν όμως δεν είσαι τότε άλλαξε ζωή!
Είναι απλά τα πράγματα.
Εσύ επιλέγεις τα βήματα -όχι τον δρόμο- που θα σε οδηγήσουν στην ευτυχία.
Εσύ θα κάνεις το ταξίδι προς τα όνειρα σου ξεκινώντας από μέσα σου...

"Δεν υπάρχει δρόμος, τον δρόμο τον φτιάχνεις προχωρώντας."

Καλό χειμώνα να έχουμε, ταξίδια όμορφα και καλές νέες αρχές σε όποιον δρόμο έχει διαλέξει ο καθένας μας.

Σχέσεις

http://www.youtube.com/watch?v=hMFzYpbh2lQ

Και να που είμαι έξω από την εξώπορτα.
Προσπαθώ να ξεκλειδώσω ενώ είμαι ακόμα πάνω στο μηχανάκι.
Και λίγο πριν σβήσει δίνω μία στο γκάζι και μένει ακόμα αναμμένο.
Και τελικά βρίσκω το κλειδί και ξεκλειδώνω.
Και εκεί που έχω νεκρά και με παίρνει η κατηφόρα βάζω πρώτη και συνεχίζω.
Δεν με νοιάζει αν κλειδώσω τώρα ή μετά.
Έτσι κι αλλιώς ξύπνια θα μείνω να πιω μερικές μπύρες πριν πάω για ύπνο.
Ανεβαίνοντας τα σκαλιά σήμερα είχα πίσω μου τον ήλιο με τις κόκκινες αποχρώσεις του να αγγίζει το γαλανό του ουρανού και τις θάλασσας
και μπροστά μου το φεγγάρι να ξεκουράζεται στην κορυφή του βουνού.
Υπέροχο! Κρίμα που δεν έχω τόσο καλή φωτογραφική μηχανή να το αποθανατίσω!
Με ένα μου βλεφάρισμα όμως αυτή την εικόνα την αποτύπωσα και αποθήκευσα σε εκείνον τον φάκελο του μυαλού μου που γράφει best of!

Οι σχέσεις είναι αγώνας.
Όταν καταλάβεις ότι αυτό που θες δεν είναι να κερδίσεις ή να χάσεις
τότε πιστεύω την έχεις βρει την άκρη και έχεις ισορροπήσει το μέσα σου.
Όταν συνειδητοποιήσεις ότι αυτόν τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου,
τον επέλεξες
-Γιατί την ζωή μας την διαμορφώνουμε με τις επιλογές μας-
τον διάλεξες ανάμεσα σε τόσους και τόσους,
όχι για να αναμετρηθείτε,
αλλά για να αγωνιστείτε παρέα, σαν ένα!
Όχι για να δείτε ποιος από τους δυο είναι πιο δυνατός,
αλλά πόσο δυνατές είναι δυο καρδιές ενωμένες.
Τοτε ναι έχεις πιάσει το νόημα του αγώνα που ακούει στο όνομα "σχέση".
Όταν φτάνεις στο σημείο να γκαζώνεις για να μην σβήσει αυτή η μηχανή,
ή να σε παίρνει η κατηφόρα και μια ταχύτητα να σε σώζει,
τότε συγνώμη αλλά το έχεις χάσει το παιχνίδι!
Βρίσκεσαι σε εκείνη την ύστατη στιγμή που προσπαθείς να σώσεις ότι αγαπάς!
Προσπαθείς να ξεκλειδώσεις καταστάσεις και συναισθήματα αλλά κρατάς λάθος κλειδί
και απλά γκαζώνεις για να μην σου σβήσει.
Λυπάμαι, ειλικρινά λυπάμαι όταν άνθρωποι που έχουν τόσα πολλά να χαρίσουν ΜΑΖΙ σε αυτό το σύμπαν,
βρίσκονται αντιμέτωποι με λάθος στιγμές, λάθος καταστάσεις, λάθος λόγια
και τελικά καταστρέφεται ότι έχουν.
Αλήθεια λυπάμαι!

Εγώ το έχω χάσει αυτό το κλειδί καιρό τώρα μην το ψάχνεις.
Το δικό μου μηχανάκι είναι αυτόματο και δεν έχει και καλά φρένα.

Εσύ όμως τι κάνεις για αυτό?
Εσύ τι κάνεις με τις δικές σου κλειδαριές?

Ακόμα ψάχνω τίτλο

Είναι κάποια βλέμματα που με κάνουν να χαμογελώ πονηρά.
Κάποια άλλα που με γεμίζουν αισιοδοξία.
Σε κάποια βλέπω ελπίδες και ηλιοβασιλέματα
και σε άλλα θλίψη.
Είναι κάποιες φωνές που με κάνουν να ανατριχιάζω.
Χροιές που μου υπόσχονται πολλά
και άλλες που κρύβουν με δυσκολία τον λυγμό.
Είναι στιγμές που με κάνουν να αναρωτιέμαι,
άλλες να ελπίζω,
άλλες να αναπολώ
και άλλες που με κάνουν απλά να μένω σε μια φάση standby.
Αδιάφορες.
Είναι μέρες που δεν μπορώ να κοιμηθώ.
Νύχτες που δεν μπορώ να ξυπνήσω.
Είναι κλειδαριές που δεν μπορώ να ανοίξω πια
και κλειδιά που δεν ξέρω τι να τα κάνω..
Είναι ρίμες που δεν μπορώ να γράψω πια
και στίχοι που με ζαλίζουν αλλά δεν μπορώ να τους συντάξω.
Είναι όνειρα που με κάνουν να παραμιλώ.
Άλλα που δεν τα θυμάμαι όταν ξυπνήσω
και άλλα που τα κυνηγάω χρόνια τώρα.
Είναι αρώματα,είναι μνήμες, είναι φτερουγίσματα στον χρόνο,
είναι βλεφαρίσματα που προσπαθώ να φυλακίσω στιγμές,
είναι στιγμές που προσπαθώ να φυλακίσω για πάντα,
είναι όλα αυτά που τώρα τελευταία αδυνατώ να συντάξω σε προτάσεις που βγάζουν νόημα.
Είναι η ζωή που τρέχει.
Είμαι εγώ που τρέχω δίπλα της και κάποιες φορές νιώθω να την κυνηγώ,
να μένω πίσω.
Είμαι εγώ που προσπαθώ να μπω σε μια σειρά χωρίς να πληγώσω ή να πληγωθώ.
Είμαι εγώ που βλέπω τον χρόνο να με προσπερνά και απλά να πίνω στην υγειά του.
Είμαι εγώ! Και είμαι εδώ!
Ελπίζοντας να ηρεμήσω κάποια στιγμή.
Ελπίζοντας να μπορώ ξανά την θλίψη στα βλέμματα να την κάνω χαρά.
Ελπίζοντας ξανά να δίνω υποσχέσεις που μπορώ να τηρήσω.
Προσπαθώ να κερδίσω!
Η' να χάσω και να κερδίσω μέσα από αυτό!
Περίοδο αποστασιοποίησης την λες εσύ,
ενώ εγώ ψάχνω ακόμα τον διακόπτη που θα πάρω και πάλι μπροστά..
Θα με βρω που θα πάει.
Καλημέρες και καληνύχτες κλασσικά!