Έκτος όροφος

Έκτος όροφος.

Σε ανακαίνιση.

Και στην έξοδο κινδύνου, να ανεβαίνουμε θυμάμαι με τον γαλλικό καφέ.

Εκεί ήταν.

Το μυστικό μας μέρος για τσιγάρο στα κλεφτά.

"Πάμε για meeting λέγαμε"

Και εγώ κρατούσα το ασανσέρ στον πρώτο περιμένοντας σε, μέχρι να βρεις τα κλειδιά σου.

Έκτος όροφος.

Άδειος.

Μόνο εμείς και οι ιστορίες μας.

Την ημέρα ήμασταν μόνο εμείς και το μποτιλιάρισμα στον δρόμο κάτω στα πόδια μας.

Τα οχήματα της πυροσβεστικής.

Οι καπνοί από τα φρεάτια.

Τις νύχτες όμως ήταν αλλιώς.

Τις νύχτες άναβαν και τα φώτα της απέναντι πολυκατοικίας και οι ιστορίες μας έπαιρναν μορφή.

Σενάρια ολόκληρα.

Το διαμέρισμα της "χορευτριας". Που κάθε που έδυε ο ήλιος, η σκιά της στον τοίχο αγκάλιαζε σιωπηλές μουσικές.

Το διαμέρισμα του "εργένη". Που κάθε που έδυε ο ήλιος το φως της τηλεόρασης, τρεμόπαιζε στους τοίχους, μέχρι που χτυπούσε το τηλέφωνο και έβγαινε με μια πετσέτα τυλιγμένη γύρω από την μέση και κατέβαζε τα στόρια.

Το διαμέρισμα "του καλλιτέχνη", έτσι το είπαμε γιατι νομίζαμε ότι αυτό που φαινόταν από εμάς ήταν καμβάς ζωγραφικής, που τελικά μετά από καιρό αποδείχτηκε τηλεόραση και το μετονομάσαμε " το διαμέρισμα με την γάτα".

Παρατηρήσαμε ένα πεντάχρονο να βλέπει παιδικά παίζοντας με την γάτα του.

Και το αγαπημένο μας.

Το διαμέρισμα με την οικογένεια.

Με τον παππου- γιαγιά, για καιρό δεν μπορούσαμε να προσδιορίσουμε,

που κάθε μέρα μαγείρευε.

Και ύστερα μάζευε όλη την οικογένεια στο τραπέζι. 

Και πρόσεχε για την παραμικρή λεπτομέρεια.

Ποτέ δεν καθόταν στο τραπέζι να ευχαριστηθεί μαζί με την υπόλοιπη οικογένεια το δείπνο. Πάντα ήταν όρθια (μετά από μήνες αποφάσισα να πω ότι ήταν γιαγιά).

Πάντα χαμογελούσε.

Πάντα σερβίριζε με αγάπη  και ύστερα επέστρεφε πίσω στην κουζίνα της.

Έκτος όροφος.

Εκεί θυμάμαι ανέβηκα μόνη μου μετά το πάρτυ γενεθλίων μου. Αυτό των 30.

Άφησα τα πόδια να κρέμονται στο κενό,

έκλεισα τα μάτια και πήρα μια βαθιά εισπνοή.

Πάγωσα και γέμισα το μέσα μου ζωή!

Άναψα τσιγάρο και γύρισα το βλέμμα τριγύρω.

Στα πανύψηλα κτίρια,

στα φώτα των δρόμων,

στα αστέρια που μπορούσα να δω από αυτό το μικρό κομμάτι ουρανού.

Και χαμογέλασα.

Γιατί ένιωθα πιο δυνατή από ποτέ!

Πόσο μου έλειψε ο αέρας αυτής της πόλης!

Οι μυρωδιές της, οι ήχοι της.

Αυτό που γινόμουν όταν περπατούσα στις γειτονιές της.

Αυτό που έγινα ζώντας έστω για λίγο σε έναν κόσμο διαφορετικό.

Δεν με ένοιαζε το αύριο, μα ένιωθα ασφάλεια.

Δεν φοβόμουν τίποτα!

Είχα αντιμετωπίσει τους φόβους μου κατάματα και δεν με ένοιαζε να στριμωχτώ εκεί, με τα πόδια να κρέμονται στο κενό, για ένα τσιγάρο στα κλεφτά.

Εκεί. 

Από όπου είδα Δύσεις και Ανατολές.

Εκεί.

Που γέμιζα το μέσα μου κάθε φορά με κάτι νέο, κάτι όμορφο.

Πόσο μου έλειψε στ' αλήθεια ο αέρας αυτής της πόλης!

Άλλαξα.

Αλλάζουνε οι άνθρωποι.

Έμαθα.

Αυτό φταίει.

Προχώρησα.

Άλλες φορές στα τυφλά και άλλες έτρεξα με φόρα.

Ήταν οι στιγμές που υπερισχούσε ο παιδικός ενθουσιασμός, μα ευτυχώς στάθηκα τυχερή και οι σπασμωδικές αυτές μου κινήσεις, βγήκαν σε καλό.

Γιατί από αυτές έμαθα.

Έτσι άλλαξα.

Αλλάζουνε οι άνθρωποι.

Ωριμάζουν.

Μεστώνει μέσα τους το πως αντιλαμβάνονται τον κόσμο και την πραγματικότητα.

Μεγάλωσα.

Μέσα από εκείνον τον όροφο, μεγάλωσα.

Τίποτα δεν μπορεί να είναι ίδιο για εμένα.

Διαμορφώνω πλέον την ζωή μου όπως θέλω εγώ.

Βάζω και βγάζω ανθρώπους από αυτήν.

Κάνω ανακαίνιση.

Ο όροφος θα παραμείνει για λίγο ακόμα κλειστός.

Ώσπου να αποφασίσω με τι χρώματα θα βάψω το 612.

Το δικό μου δωμάτιο.

Αυτό το ανατριχιαστικό, που η πόρτα ανοιγοκλείνει μόνη της.

Θα δαμάσω και αυτό το φάντασμα.

Θα προσπαθησω να το καταλαβω και υστερα θα το ελευθερωσω.

Και ύστερα θα βγω παλι στην σκαλα κινδυνου να κανω τσιγαρο.

Να χαζεψω την γιαγια απεναντι που μαγειρευει, σα να μη συνεβη τιποτα.

Μα μεσα μου θα ξερω.

Μεσα μου θα ξερω πως στον εκτο οροφο, εχω αφήσει ενα κομματι απο τον παλιο μου εαυτο.

Τωρα ειμαι εδω.

Εκει πηγαινω με την σκεψη πια.

Εκτος οροφος.

Ανοιξε ξανα.

Πέρασαν σχεδόν δυο χρόνια. Σβήσε το φως αγάπη μου. Δεν κάνει να θυμάμαι.

Έλα αγάπη μου, σβήσε το φως και ξάπλωσε.

Έλα να αποκοιμηθούμε αγκαλιά μιλώντας για το μέλλον.

Άσε με να ξαπλώσω στο στέρνο σου και να συγχρονίσω για ακόμη μια φορά την ανάσα μου με την δικιά σου.

Τους χτύπους της καρδιάς σου με αυτούς της δικής μου καρδιάς.

Μην μου θυμώνεις που σε αγαπάω τόσο.

Απλά να, δεν έχω μάθει να αγαπώ λίγο.

Έλα αγάπη μου, σφίξε με στην αγκαλιά σου.

Άσε με να έρθω απόψε στα ονειρα σου.

Γιατί μου λείπεις ακόμη και όταν κοιμάμαι και θέλω να σε δω.

Ναι αγάπη μου, πιάστηκες να με έχεις έτσι αγκαλιά.

Γύρισε από την άλλη και θα σε χωρέσω εγώ στην αγκαλιά μου.

Μ'αρέσει έτσι που ψάχνεις το μικρό μου χέρι μέσα στα σκεπάσματα για να σε αγκαλιάσω.

Και νιώθω την καρδούλα μου να αντηχεί πάνω στην πλάτη σου.

Ναι αγάπη μου, ξέρω, είσαι κουρασμένος για να κάνουμε έρωτα απόψε.

Μου φτάνει που κοιμόμαστε έτσι αγκαλιασμένοι.

Μου φτάνει που αύριο το πρωί θα ξυπνήσω και θα σε φιλήσω πίσω από το αυτί για καλημέρα.

Και ύστερα θα σηκωθώ να μας φτιάξω καφέ.

Ναι αγάπη μου ξέρω έχεις δουλειές να κάνεις σήμερα και ίσως δεν βρεθούμε όλη μέρα.

Δεν με πειράζει, μου φτάνει που θα με σκέφτεσαι.

Ναι αγάπη μου και εγώ θα σε σκέφτομαι οτι και αν κάνω.

Θα σε πάρω τηλέφωνο σε λίγο αγάπη μου. Θέλω να ακούσω την φωνούλα σου, δεν μου αρκούν τα μηνύματα που στέλνουμε.

Δεν ήθελα να σε ενοχλήσω αγάπη μου, απλά ήθελα να σε ακούσω, ξέρω ότι έχεις δουλειά.

Πάρε με όταν φτάσεις σπίτι να ξέρω ότι έφτασες καλά και να σου πω καληνύχτα.

Και εγώ θα ήθελα να ήμουν εκεί τώρα και να κοιμόμασταν αγκαλιά όπως χθες.

Σου άφησα το μπλουζάκι μου στο μαξιλάρι μου, θα είναι σα να είμαι εκεί.

Καλημέρα αγάπη μου. Ελπίζω να βρεθούμε σήμερα αν δεν είσαι κουρασμένος.

Όχι δεν σου θυμώνω. Ξέρω έχεις και σήμερα δουλειές. Θα δώσουμε ραντεβού στα όνειρα μας.

 

Καλημέρα αγάπη μου. Να ξέρεις ότι μου λείπεις.

Καληνύχτα αγάπη μου. Αύριο θέλω να σε δω.

Καλημέρα. Ελπίζω να είσαι καλύτερα.

Πες μου πότε θα είσαι σπίτι, θέλω να σε δω.

Δεν πειράζει που και σήμερα δεν μπορείς.

Θα σε δω στα όνειρα μου.

Μην μου δικαιολογείσαι αγάπη μου. Σε πιστεύω ότι μου λες την αλήθεια.

Ναι, όταν σχολάσεις να έρθεις να με πάρεις να τα πούμε από κοντά.

Σε πιστεύω αγάπη μου. Μόνο σφίξε με λίγο πιο πολύ απόψε στην αγκαλιά σου γιατί κρυώνω.

Κρυώνω αγάπη μου.

Κρυώνω πολύ.

Και εσύ δεν είσαι εδώ ούτε σήμερα.

Ναι θα τα πούμε μετά αγάπη μου.

Σβήσε το φως αγάπη μου.

Αποψε θέλω να ακούω μόνο την καρδούλα σου.

Και αγκαλιασε με. Κρυώνω πολύ πάλι.

Ψαξε το χερι μου μες στα σεντονια να σε αγκαλιασω οπως τοτε.

Μην μου γυρνας την πλατη χωρις να θες να σε αγκαλιασω, δεν το αντεχω.

Καλημερα.

Καληνυχτα.

Θα σου δωσω οσο χρόνο θελεις να σκεφτείς.

 

Τι θες να είμαστε; Εμείς οι δυο δεν θα μπορέσουμε ποτέ να είμαστε φίλοι.

Θα σε περιμένω. Να μου πεις έστω μιαν αλήθεια.

Μην μου το κάνεις αυτό, μην μου λες να αφήσουμε τον χρόνο να δείξει. Πες μου απλά ξεκάθαρα τι θέλεις.

Εντάξει, θα σε αφήσω να σκεφτείς. Να τα βρεις με τον εαυτό σου.

Εγώ θα είμαι εδώ.

Πόσο ψεύτης αποδείχτηκες αγάπη μου.

Έλα εαυτέ. Κλείσε το φως και αγκάλιασε με.

Απόψε κρυώνω. Κρυώνω πολύ.

Μείνε ακόμα λίγο.

Χάνομαι στην "κανονικότητα" της ρουτίνας μου για ακόμη μια φορά.

Βρίσκομαι στο μάτι ενός κυκλώνα που με τραβάει προς τον πάτο.

Και όσο με τραβάει τόσο νιώθω να ρουφάει μαζί και στοιχεία της προσωπικότητας μου.

Αυθορμητισμός. Ρομαντισμός. Ανεμελιά. Αισιοδοξία.

Σαν άδειο σώμα περιφέρομαι.

Μιλάω ψιθυριστά να μην ενοχλήσω.

Χαμογελάω διακριτικά να μην εκτεθώ.

Κουνάω το κεφάλι καταφατικά για να μην αντιδράσω.

Μονάχα τις στιγμές που είμαι μόνη μου λίγο νιώθω να απελευθερώνω από μέσα μου κάτι ανθρώπινο.

Λίγο ευαισθησία. Λίγο κατανόηση. Λίγο από τον παλιό μου εαυτό.

Όλα από λίγο.

Όλα για λίγο.

Για όσο θα κάτσω στην γνωστή πλέον θέση με φώτα χαμηλά, θα βάλω να πιω το ποτό μου με δυο παγάκια, θα ανάψω τα αμέτρητα τσιγάρα και θα ταξιδέψω για λίγο με μουσικές που μου θυμίζουν κάτι από το χθες. Κάτι από εμένα.

Και αυτό για λίγο.

Ύστερα θα πλυθώ, θα φορέσω την φόρμα μου για πυτζάμα, θα περπατήσω στο σκοτάδι και ψηλαφιστά θα βρω το κρεβάτι μου.

Θα κάνω την προσευχή μου.

Αυτή που τόσα χρόνια κάνω.

Θα ζητήσω πάλι από τον κυριούλη εκεί πάνω να έχει τους ανθρώπους που αγαπάω καλά.

Ύστερα θα σταυρώσω το μαξιλάρι μου για να έχουμε καλό ξημέρωμα,

θα ξαπλώσω και θα αποκοιμηθώ.

Ίσως απόψε δω κάποιο ωραίο όνειρο.

Διαφορετικό.

Ίσως βρεθώ πάλι στην ίδια στάση λεωφορείου, όπως τώρα τελευταία βλέπω.

Ίσως να ερωτευτώ για λίγο.

Όσο κρατάει ένα όνειρο.

Για λίγο και αυτό.

Τώρα τελευταία δεν είμαι εγώ.

Πουθενά.

Είναι η παρουσία μου αλλά όχι εγώ σαν ολότητα.

Δίνω αγκαλιές, αλλά δεν νιώθω.

Ακούω, αλλά δεν ακούγομαι.

Μιλάω, αλλά δεν μιλιέμαι.

Χάνομαι, αλλά δεν ταξιδεύω.

Δεν κάνω τίποτα που να θυμίζει αυτό που ήμουν.

Αυτό που θέλω να είμαι.

Υπάρχω απλά για να ζω.

Για λίγο θα μου πεις...

Αλλά αυτό το λίγο για εμένα είναι πολύ.

Έτσι περνούσα τα τελευταία χρόνια της ζωής μου.

Για άλλο λόγο βέβαια!

Τότε είχα έναν φόβο που με έπνιγε κάθε που προσπαθούσα να κάνω το λίγο πολύ.

Τώρα δεν δικαιολογούμαι!

Τώρα δεν υπάρχει λόγος να συμβιβάζομαι.

Τώρα που έμαθα πόσο πολύτιμη είναι η κάθε μέρα θα έπρεπε να είμαι ευτυχισμένη με τα λίγα!

Θα έπρεπε να χαμογελάω με το παραμικρό, γιατί πια ξέρω πόσο πολύτιμα είναι αυτά τα λεπτά που ζω.

Αλλά ξέρω.

Ότι αυτά που ζω τώρα είναι για λίγο.

Και ξέρω ότι σε δύο τρία χρόνια κοιτάζοντας πίσω, δεν θα θυμάμαι καν τι έκανα τώρα.

Αυτές τις μέρες. Αυτό τον καιρό.

Γιατί για εμένα θα είναι και είναι ανούσια.

Είναι όμως για λίγο.

Και γι' αυτό ίσως να συμβιβάζομαι.

Γιατί είναι για λίγο.

Αλλά σε αυτό το λίγο νιώθω ότι σε χάνω εαυτέ.

Φοβάμαι ότι θα μάθω έτσι από μακριά να σε αγαπώ και δεν το θέλω.

Μείνε λίγο ακόμη μαζί μου και ας ξημερώνει πάλι.

Θα είναι για λίγο, στο υπόσχομαι.

Μέχρι να κάνω ακόμη ένα τσιγάρο.

Παίζοντας με τις λέξεις.

Ψηλαφίζω μία μία τις γραμμές της παλάμης μου. Στην μία λέει αναπαριστάται το παρόν και στην άλλη διαγράφεται το μέλλον. Δεν θυμάμαι τώρα να σου πω ακριβώς ποιο χέρι λέει τι. 

Είδες τι ρήμα χρησιμοποίησα για το μέλλον; Διαγράφεται...

Σχηματίζεται, διακρίνεται, αποτυπώνεται. Για κάτι που κάνει την εμφάνισή του.

Ψάχνοντας τους ορισμούς αυτής της λέξης, βρήκα αυτά.

Άρα όταν διαγράφω κάτι δεν το σβήνω, απλά το σχηματίζω.

Ξανά; Ποιος ξέρει...

Αυτά σκέφτομαι απόψε με το φτωχό μου το μυαλό.

Τι είναι το μέλλον;

Είναι τα αστέρια που θαυμάζω στον ουρανό; Που τα περισσότερα έχουν πεθάνει χρόνια τώρα.

Είναι το αύριο που με τις επιλογές μου προσπαθώ να το "φτιάξω" να μοιάζει καλύτερο από το παρόν;

Και αν ας πούμε απόψε μου την δώσει να κάνω κάτι αυθόρμητο, αν λειτουργήσω με την καρδιά αφού το μυαλό έχω καταφέρει να το μουδιάσω για ακόμη μια φορά με αλκοόλ. Αν λοιπόν απόψε στείλω ένα μήνυμα ή κάνω μια κλήση στο παρελθόν, τι λες θα γίνει;

Λες ξαφνικά να αλλάξουν οι γραμμές στην παλάμη του μέλλοντος;

Άλλες να σβηστούν και να εμφανιστούν νέες;

Παρατηρώ τα χέρια μου και από την άλλη μεριά.

Μου μοιάζουν ζαρωμένα. Γερασμένα.

Ξύνω με τον αντίχειρα τις δυο καντήλες που έχουν εμφανιστεί στην βάση του μέσου και του παράμεσου, του δεξιού μου χεριού.

Ίσως αν καταφέρω να τις ξεφλουδίσω να εμφανιστούν πιο καθαρά οι γραμμές που είναι χαραγμένες από κάτω. Του παρόντος, του μέλλοντος, δεν ξέρω.

Σου είπα δεν θυμάμαι.

Τώρα τελευταία γενικά δεν θυμάμαι.

Ή ίσως επιλέγω να μην θυμάμαι.

Θυμάμαι γεγονότα, αλλά δεν θυμάμαι συναισθήματα.

Θυμάμαι τις αντιδράσεις του εαυτού μου αλλά δεν νιώθω τίποτα. Σα να μου διηγείται κάποιος απλά μια ιστορία ή σα να παρακολουθώ ακόμη μια ταινία.

Σα να μην τα ένιωσα ποτέ.

Σα να έσβησα κάθε μνήμη που με πονούσε.

Σα να άδειασα.

Σα να ξέχασα πως η καρδιά μπορεί να χτυπάει διαφορετικά ώρες ώρες.

Σα να μην θυμάμαι πως είμαι όταν αγαπάω.

Κλείνω τα μάτια και φαντάζομαι πως κρατάω την καρδιά μου στην χούφτα μου.

Ξύνω με τον αντίχειρα δυο καλά κρυμμένες ουλές.

Ίσως αν τις κάνω να ξαναματώσουν να δω τι κρύβεται από κάτω.

Ίσως να θυμηθώ.

Ίσως να αγαπήσω και να πονέσω ξανά.

Ίσως η καρδιά ξεκινήσει να χτυπά ξανά ακανόνιστα, όπως τότε.

 

Ίσως απλά να αδειάσω για ακόμα μια φορά.

Ποιος ξέρει.

Λίγο πριν την πληγώσω την φιλάω τρυφερά και την τοποθετώ προσεκτικά πίσω στην θέση της.

Ανοίγω τα μάτια και στρίβω τσιγάρο.

Λέγεται αδυναμία ή δύναμη αυτό που μόλις έκανα;

Είναι χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης αυτό; Να αυτοτιμωρούμαστε για το παρελθόν μας;

Όταν ζούσα αυτόν τον πόνο νόμιζα ότι δεν θα μπορούσα να ξαναπάρω ανάσα, να ξαναβγω να δω τον κόσμο. Νόμιζα πέθαινα.

Και τώρα απλά σε μια βραδιά έβγαλα να ξύσω τις πληγές στην καρδιά μου γιατί δεν μ'άρεσε που χτυπούσε έτσι ρυθμικά...

Μάλλον οι ακόμα ρομαντικοί το κάνουν αυτό.

Οι παρολίγον ποιητές.

Οι χαμένοι ταξιδιώτες.

Ψάχνοντας λίγη έμπνευση αυτοπληγωνόμαστε.

Πες μου αλήθεια, βλέπεις κάτι από εσένα σε όλο αυτό; Ή μόνο εγώ τα κάνω;

Βάζω το τσιγάρο στα χείλη μου και το ανάβω.

Η πρώτη ρουφηξιά έχει έντονα μια όξινη γεύση.

Σκουπίζομαι με τα ακροδάχτυλα μου και τα φέρνω κοντά στο πρόσωπο μου να διακρίνω τι είναι.

Κόκκινο.

Κατάφερα και την πλήγωσα την καρδούλα μου τελικά.

Ασυναίσθητα ανοίγω διάπλατα τις παλάμες μου.

Καμιά γραμμή δεν άλλαξε.

Όλες μοιάζουν να είναι ίδιες και στην θέση τους.

Τίποτα δεν άλλαξε τελικά.

Ίσως μόνο ο ρυθμός της καρδιάς. Και για αυτό δεν είμαι σίγουρη.

Θα δείξει αύριο.

Η κατάρα της φυγής.

Τι να' ναι αυτό που χαλάει την ηρεμία μου; Ποιο θεριό ανήμερο ξυπνά και μπαίνει ως άλλος ταύρος εν υαλοπωλείω και καταστρέφει ότι υπάρχει στο πέρασμα του; Ποια ευχή μπορεί να με κάνει να δώσω ελπίδα στην κάποτε αστείρευτη αισιοδοξία μου; 

Ξέρω... Ξέρω πως λέγεται αυτό το θεριό. Το έχω συναντήσει, νόμιζα το είχα εξημερώσει, νόμιζα είχα καταφέρει να το αποκοιμήσω. Μα είναι αυτή η εποχή που φτάνει στο τέλος της και ξέχασα. Ότι αυτές τις μέρες το θεριό αυτό ξυπνά και λιμοκτονεί για νέα μέρη, νέες εικόνες, νέο καθαρό αέρα. Διψά για καινούριες εμπειρίες, καινούριες αναμνήσεις, καινούρια ρίσκα.

Πίστευα μεγάλωσα και σοβαρεύτηκα. Πίστευα είχα καταφέρει να είμαι αυτόνομη, να βασίζομαι μόνο στις δυνάμεις μου και στον εαυτό μου. Να δημιουργώ αναμνήσεις, να πλάθω τον εαυτό μου ελπίζοντας ότι το "εδώ" αυτή την φορά θα μου είναι αρκετό. Ελπίζοντας ότι στο εδώ θα ζήσω και θα δημιουργήσω για πάντα. Μόνιμα. 

Πόσο σιχαίνομαι αλήθεια αυτές τις δυό λέξεις. Πάντα και μόνιμα. Ποιος να ανακάλυψε αυτές τις λέξεις και για ποιο λόγο;

Προχθές ένας άνθρωπος μου με ρώτησε κάτι απλό που απλά ταρακούνησε τα θεμέλια της οντότητας μου:

"Εσύ, τι θα κάνεις στην ζωή σου;"

Σαν μια εκκωφαντική ηχώ που τρυπούσε με την ίδια ένταση κάθε φορά τα τύμπανα μου, εγκλωβισμένη σαν πεταλούδα ζαλισμένη από τα χτυπήματα στο φως, έπεφτε ξανά και ξανά με φόρα στα τοιχώματα του μυαλού μου...

Λοιπόν εαυτέ;

Εμείς τι θα κάνουμε στην ζωή μας;

Με ποιο τρόπο θα αφήσουμε το αποτύπωμα μας στην ιστορία του σύμπαντος;

Πότε θα πάρουμε την ζωή μας στα σοβαρά;

Πότε θα πάψουμε να σκεφτόμαστε και να πράττουμε σαν παιδιά;

"Ποτέ", σα να σε ακούω να μου απαντάς.

Σα να σε βλέπω να γελάς ειρωνικά κάθε που κάνω τέτοιες σκέψεις. Κάθε που συντάσσω προτάσεις που περιέχουν τις λέξεις "πάντα" και "μόνιμα".

Ποτέ. Άλλη μια λέξη να γρατζουνάει τα μέσα μου...

Αυτές τις μέρες δεν θέλω να μιλάω σε κανέναν, δεν θέλω να βλέπω κανέναν, δεν θέλω να ακούω κανέναν. Είναι από εκείνες τις μέρες που κατεβάζω ρολά, κατεβάζω γενικό και απλά θέλω να μείνω μόνη μου να σκεφτώ. Ή να μην σκεφτώ, δεν ξέρω, αλήθεια.

Θέλω απλά να μένω σιωπηλή να αφουγκράζομαι το ψιθύρισμα των αστεριών, να βάζω τα αγαπημένα μου τραγούδια να παίζουν διαπασών, να πιω τέσσερα, πέντε, έξι ποτά. Να μουδιάσω το μέσα μου, έστω για λίγο...

Συγχώρεσέ με.

Που αυτές τις μέρες σε αφήνω να βλέπεις τις αδυναμίες μου.

Συγχώρεσέ με.

Που αυτές τις μέρες δεν σου δίνω όλο μου το είναι για να κάνω τον κόσμο σου ομορφότερο.

Συγχώρεσέ με.

Που δεν είμαι δίπλα σου τώρα που με χρειάζεσαι.

Συγχώρεσέ με. Που όσο και αν κάθε φορά αιμορραγώ από τις πληγές που μου ανοίγει αυτό το θεριό μέσα μου με τα γαμψά του νύχια, εγώ το αγαπάω κρυφά και το λατρεύω. Γιατί αν δεν ήταν εκείνο το θεριό,

δεν θα ήμασταν αυτό που είμαστε εαυτέ.

Και "τι είμαστε;"  σε ακούω να ρωτάς.

"Μια λεπτομέρεια του σύμπαντος" σου απαντώ.

"Και το θεριό; Πότε θα πάψει το θεριό να καθορίζει το μέλλον μας;"

"Όσο το φροντίζουμε δεν θα μας ενοχλεί. Λίγη τροφή και λίγο νερό θέλει μόνο."

"Ως πότε;"

"Ως τότε που η φυγή δεν θα είναι η πρώτη μας επιλογή, το μαζί, το πάντα και το μόνιμα δεν θα μας τρομάζουν σαν έννοιες και όταν πια οι ουλές από τις πληγές δεν θα υπάρχουν πια στο σώμα μας."

"Θέλεις να μείνω μαζί σου απόψε; Σε πειράζει;"

"Θέλω. Σε πειράζει να μην μιλήσουμε καθόλου;"

"Θα μείνω."

Ιστορίες αστεριών.

Αυτές τις μέρες πιάνω τον εαυτό μου να μιλά στα αστέρια. Απλά κάθομαι, σηκώνω το βλέμμα ψηλά στον ουρανό και τους μιλάω. Δεν ψάχνω πια για πεφταστέρια. Δεν θέλω να χαραμιστεί κανένα αστέρι για μια ευχή που ποτέ δεν προλαβαίνω να κάνω. Μου αρέσει απλά να τα παρατηρώ. Να αφουγκράζομαι τον ήχο που βγάζει αυτό το τρεμάμενο τους φως. Να τους μιλώ και αυτά να μου απαντούν ψιθυριστά με τον τρόπο τους. Γιατί μιλάνε τα αστέρια. Αλλά το κυριότερο ακούνε. Πάντα με ακούνε. Πάντα θυμούνται ότι τους έχω εμπιστευτεί. Τους φόβους μου, τις επιθυμίες μου, την χαρά και την λύπη μου.  

Και εκείνα στέκουν εκεί πάντα, σχεδόν στις ίδιες θέσεις περιμένοντάς με. Και τα τελευταία βράδυα τα λέμε τόσο συχνά. 

Ίσως θέλω να επανορθώσω για τον χρόνο που έχασα μακριά τους. 

Ίσως απλά να χρειάζομαι λίγο ποιοτικό χρόνο με τον εαυτό μου. Ίσως απλά να χρειάζομαι να δημιουργήσω μερικές στιγμές γαλήνης, μακριά από ανθρώπους και προβλήματα. 

Στιγμές που ηρεμεί και γεμίζει το μέσα μου από την ομορφιά του σύμπαντος.

Φοβάμαι ακόμα, ναι.

Και ανησυχώ επίσης.

Σε αυτό το ατέρμονο ταξίδι αναζήτησης της ευτυχίας και της επιτυχίας, έρχονται στιγμές που πιάνω τον εαυτό μου να κουράζεται και να λιγοψυχεί.

Και ακριβώς τότε μπαίνει στην ζωή μου ξανά ο έναστρος ουρανός, για να μου θυμίσει πόσο μικρή είμαι μέσα σε αυτό το σύμπαν, αλλά και πόσο σημαντική αφού αποτελώ ένα κομματάκι μέσα σε αυτή την απεραντοσύνη. 

Ο καθένας μας είναι σημαντικός, αφού ο καθένας ξεχωριστά συμπληρώνει με την ψυχοσωματική του οντότητα αυτό το παζλ που λέγεται ζωή. Αν κάποιος λείψει δεν θα υπάρχει αυτή η συνοχή. Η ιστορία θα αλλάξει ρου και ο παράδεισος δεν θα είναι ίδιος.

Με συνοχή και συνενοχή λοιπόν, συνεχίζουμε. Και αν δεν καταφέραμε να αλλάξουμε το ρου της ιστορίας, ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να την γράψουμε πιο συναρπαστική!

Για τα τσιγάρα που απόψε ανάβω το ένα μετά το άλλο.

Για τα τραγούδια που απόψε παίζει το ραδιόφωνο και οι μελαγχολικές νότες τρυπάνε το μυαλό μου σαν σουβλιές.

Για τις σκέψεις που προσπαθώ να δαμάσω τον ανεξέλεγκτο καλπασμό τους διαβάζοντας τάχα ένα βιβλίο. Μα εκείνες συνεχίζουν να τρέχουν ακόμα και πάνω στις σελίδες, ποδοπατώντας την ηρεμία που νόμιζα ότι μετά από καιρό είχα καταφέρει ξανά να αποκτήσω.

Για τις λέξεις που βγήκαν άθελα μου απ'το στόμα μου, επιτρέποντας σε εκείνη την ενοχλητική ημικρανία να πιέζει ακόμη περισσότερο το δεξί μου μάτι.

Για την καθημερινοτητα μου που νόμιζα είχα καταφέρει να ισορροπήσω.

Για τα ρίσκα που κάποτε έπαιρνα δίχως δεύτερη σκέψη. Μα τώρα νιώθω τα πόδια μου να με βαραίνουν.

Για τα όνειρα που πίστευα ότι μπορώ να πραγματοποιήσω αρκεί να το θελήσω αληθινά.

Για τα λάθη που έκανα σε στιγμές αδυναμίας.

Για τα πάθη που έζησα σε στιγμές αλαζονείας.

Για τα χρόνια που έχασα περιμένοντας το διαφορετικό αύριο.

Για τα τρομαγμένα χρόνια που ζούσα  αλυσοδεμένη αγκαλιά με τους χειρότερους φόβους μου.

Για τους φόβους μου που κάπου κάπου ξυπνάνε ξανά και με κάνουν να τρέχω.

Για τις τάσεις φυγής μου για το κάτι διαφορετικό από το εδώ.

Για το εδώ που ποτέ δεν μου είναι αρκετό.

Για τις μοναχικές μου διαδρομές.

Για την καρδιά μου που μόνο όταν δίνει νιώθει γεμάτη.

Για τα μάτια μου που αλλάζουν χρώμα κάποιες φορές, ανάλογα με το τι νιώθω.

Για το αστέρι μου που έχω κάτι μήνες να το βρω στον ουρανό. Ίσως γιατί τώρα τελευταία με κυνηγάει ο χρόνος και δεν αφιερώνω όσο χρόνο θα ήθελα στο να το ψάξω.

Για το αύριο που με αφήνει αδιάφορη γιατί μου μοιάζει μακρινό, μα τώρα τελευταία κάτι μέσα μου με γρατζουνάει σα να χάλασε το

φερμουάρ της ψυχής και το αύριο μοιάζει να με προσπερνά.

Για όσα κουράστηκα να κυνηγώ.

Για εκείνα που κυνήγησα με σπασμένα φρένα και τελικά έσπασα τα μούτρα μου σταματώντας σε ένα πελώριο τείχος.

Για τις αναμνήσεις που νοσταλγώ και ξαναζώ μέσα από στιγμές φυλακισμένες μέσα σε μια φωτογραφία.

Για το άδειασμα της ψυχής.

Για τις νύχτες που κοιμάμαι μα δεν βλέπω όνειρα.

Για τα καλοκαίρια που φεύγουν και ξανάρχονται.

Για τις λέξεις που έμειναν στο μυαλό μου άτακτα διασκορπισμένες και ποτέ δεν κατάφερα να κάνω ρίμες.

Για την έμπνευση που έχει από καιρό να μου αγγίξει τρυφερά την ψυχή.

Για την ψυχή μου που κάτι νύχτες σαν και αυτήν φυλλορροεί.

Για τις στιγμές που ζω νιώθοντας πως δεν τις ζω πραγματικά. Σα να μην είμαι εκεί.

Για εσένα εαυτέ που σου μιλάω σα να είσαι άλλος άνθρωπος.

Για εμένα που παλεύω να νιώσω ξανά εγώ.

Για το εγώ που πάντα στο εδώ θα νιώθει μισό.

Για το εδώ που αλλάζει συνεχώς μα ποτέ δεν είναι αρκετό. 

Για τα αρκετά που ποτέ δεν θα είναι πολλά.

Για τα πολλά, που αν δεν τα μοιραστώ νιώθω αδύναμη.

Για τις αδυναμίες μου που προκαλούν πόνο σε δικούς μου ανθρώπους.

Για τους ανθρώπους μου που είναί η μόνη μου κληρονομιά.

Για όλα αυτά λοιπόν;

Ναι, για όλα αυτά θα σου πω μια νύχτα. Απόψε όμως δεν μπορώ και δεν θέλω.

Είμαι πολύ κουρασμένη και οι λέξεις μου με προλαβαίνουν , δεν έχω την δύναμη να τρέξω να τις φτάσω.

Καληνύχτα.